Cultureel erfgoed / Karakteristiek pand

Wonen in de provincie Groningen, in het aardbevingsgebied ik maakte me er eigenlijk niet zo druk om, tot afgelopen week..

In 2015 heb ik een schademelding gemaakt, er komt een inspecteur langs, er wordt een rapport gemaakt en je krijgt als je geluk hebt een bedrag uitgekeerd.. en dan? ja dan moet je het laten repareren en heb je er uiteindelijk veel werk van.

In tegenstelling tot andere Groningers mag ik wel van geluk spreken dat ik in mijn huis kan wonen, dat deze niet in elkaar stort van ellende door de bevingen  en ik geen langslepende zaken heb met de NAM en andere instanties. 

Mijn ervaring met dit onderwerp is tot. U toe, dat  het één en al bureaucratie is. Het ene bureau is net geweest om van je hele huis fotos van te maken, vervolgens wordt er een ander bureau ingehuurd om alles nog een keer over te doen. Ik heb het maar laten gebeuren, onkunde van mij en ik vond het totaal niet interessant, ik zal het wel horen als er iets is..

En ja hoorde het inderdaad vorige week, mijn huis heeft de status gekregen ‘karakteristiek pand’  dat betekent dat mijn huis een cultuurhistorische waarde heeft voor de omgeving Ten Boer.
Na de brief gelezen te hebben dacht ik ‘en nu?’  wat is nu het doel van deze brief, wat is de bedoeling,  ik snapte er niks van en begon me voor het eerst druk te maken over dit hele gebeuren, van de brief werd ik in iedergeval niet veel wijzer en de meest voorkomende vragen in de bijlage al helemaal niet.

Op zo’n moment baal ik ervan dat ik niet genoeg kennis heb in dit dossier, ik weet wel je hoeft niet alles te weten maar een beetje kennis zou wel fijn zijn.
Op zo’n moment baal ik ervan dat ik alleen ben en me dan ook alleen voel staan in dit onderwerp,  ik weet wel er zijn genoeg mensen die ik zou  kunnen vragen maar ik wil geen ‘ last’  zijn..  
Op zo’n moment wordt ik zenuwachtig, kan ik mn kop gek maken of mn huis wel blijft staan of dat (zoals het gerucht al jaren gaat) mn huis toch plat gaat en er een flat komt… 

Gelukkig heeft de gemeente een inloopbijeenkomst georganiseerd over de inventarisatie van cultuurhistorische waardevolle bebouwing.
Zoals ze schrijven ‘ De gemeente wil waardevolle gebouwen met aardbevingsschade niet verloren laten gaan’  maar wat willen ze dan wel??  dus ik heb dankbaar gebruik gemaakt van deze inloopbijeenkomst, mijn vragen gesteld en weer wat wijzer de ruimte verlaten….

Wonen in de provincie Groningen, in het aardbevingsgebied ik maak me er inmiddels wat meer druk om en verdiep me in het onderwerp om zelf met voldoende kennis een eigen oordeel te kunnen geven op het geheel…

 

Advertenties

Trots?!?..

Gisteren kreeg ik een kaartje met de tekst ‘ ik ben trots op je’ 
als ik zo’n kaartje krijg dan denk ik aan mn leven, hoe dat de afgelopen 32 jaar gegaan is, waarom zijn mensen dan trots op mij?? 

De laatste 10 jaar  zijn niet altijd gemakkelijk gegaan, waarin ik in mijn twintiger jaren te maken heb gehad met veel pijn en verdriet.. nee die jaren wil ik echt niet graag over doen omdat ze zo geweldig waren…  het heeft  me wel gemaakt zoals ik ben… 

Het eindigen van een lange relatie, het verlies van meerdere geliefden die op veel te jonge leeftijd zijn overleden en de persoonlijke strijd die ik gestreden heb met mezelf. 

Mijn wereld is in duigen gevallen, of zoals een mooie metafoor, alle boeken zijn uit de kast gevallen en ik moet ze weer terugzetten en nadenken of ik ze überhaupt terug wil zetten.

Ik kan nu wel zeggen dat de boeken die terug moesten weer terug staan. Sommige hoofdstukken zijn afgesloten, andere hoofdstukken zijn net begonnen. Ik ben blij dat ik bepaalde onderwerpen af heb kunnen sluiten, dat maakt dat ik vooruit kan gaan in het leven.. 

Trots, ja ik kan wel zeggen dat ik dat ook ben, ondanks alles er goed doorheen gekomen ben en het me sterker heeft gemaakt, ook al zijn er heel wat jaren overheen gegaan met ups and downs… 

Dat betekent niet dat het verleden me niks doet, maar wel dat ik de toekomst beter aankan… samen met de mensen waar ik van hou en die er voor mij zijn..

Verdrietig

Vandaag  was ik  verdrietig

Ik ging naar bed met hoofdpijn en het was vele malen erger toen ik wakker werd..  ogen open? Ogen dicht.. liggen zitten staan geen enkele houding was pijn vrij.  Duizelig en misselijk makend.. 

Even douchen misschien helpt dat…  maar met mn handen mn hoofd vasthoudend kwamen daar de tranen van pijn en geen raad weten.. 

Beetje eten en drinken en pijnstillers er in, en verder…. rustig blijven liggen.   

En zomaar na het avond eten was het weer weg….

Wat een dag..  waarom zo’n dag…. 

Rozengeur en maneschijn?

De laatste maand viel mijn oog op een paar artikelen over single zijn.

In Trouw stond het artikel “Singles denken dat God hen vergeten is”    (https://www.trouw.nl/religie-en-filosofie/-singles-denken-dat-god-hen-vergeten-is-~a24c3582/ )
en ik las nog ergens een stuk over single &eenzaam..

Ik wil op een paar dingen reageren wat voor mij best herkenbaar is.
Want wat jullie van mij zien zijn vaak de leuke dingen, weekendjes weg, met vrienden/ ouders samen zijn, vakantie gepland, maar diep van binnen heb ik ook echt wel last van het ‘alleen zijn’. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn…. 😉

Single zijn in de kerk is niet altijd makkelijk, als ik kijk naar mijn eigen gemeente zijn het veelal gezinnen en ouderen. De aanwezige singles zijn ook op één hand te tellen.
Hoe moet je daar dan mee omgaan?  De kerk verlaten? Opzoek naar grotere gemeentes met singles?  Kerkhoppen opzoek naar een man?   Ik zie mezelf dat nog niet doen en ik zie de bezoeken aan de kerk niet als een datingwereld..

Hoe ik ermee omga is dat op de momenten die gericht zijn op het gezin/ kinderen dan blijf ik thuis, omdat ik er niet mee geconfronteerd wil worden. (afhankelijk van hoe ik me voel uiteraard..)
In de titel van dat artikel kan ik me trouwens niet vinden ‘Singles denken dat God hen vergeten is’  nee ik kijk er zo niet naar en het ultieme einddoel om te trouwen zie ik ook niet zo, want al ben je bij dat einddoel, dan hoeft het nog niet te betekenen dat je gelukkig bent en wat wordt daarna je einddoel?

Het lastige van single in de kerk zijn is voor mij de familie dingen & het alleen komen/gaan en dan komt weleens dat gevoel van eenzaamheid.

 Eenzaamheid

Eenzaamheid is niet leeftijdsgebonden en komt helaas ook bij mij voor.

Na een leuke dag je weer alleen thuis bent en met niemand dat kunt delen wat je wilt delen. Of in periodes van vakantie en feestdagen, ik kijk er elk jaar weer tegenop ‘wat zal ik in de vakantie doen, waar zal ik mijn feestdagen doorbrengen?  het maatschappelijke idee is dat je op die dagen niet alleen hoort te zijn en het gezellig moet hebben..

Het lijkt wel of er ook een taboe heerst op eenzaamheid onder singles dat heeft vooral te maken met het imago. Wanneer je jezelf als ‘happy single’ profileert dan ben je populair.  Wanneer je gefrustreerd en behoeftig bent wordt je vaak gemeden. Veel singles houden hun eenzaamheid daarom maar verborgen.

Eenzaamheid heeft ook een grote valkuil: dat je verzuurt en bitter wordt, een negatieve, zwartgallige houding krijgt, zeuren, klagen en mopperen Gelukkig is het bij mij nog niet zover..  (mocht het wel zo zijn dan hoor ik het graag)

Maar ik kan best onredelijk en negatief zijn op die momenten, waarom kijkt niemand naar mij om? Waar zijn mijn vrienden? waar is mijn familie?
Tuurlijk weet ik wel dat jullie dat niet kunnen ruiken als ik me zo voel & ik kan het wel benoemen maar ik zie mezelf dat niet doen ‘ik voel me rot..’   ik wil toch niet zielig zijn en dan denken jullie komt zij weer aan…  (allemaal aannames i know..)

Het rare is op die momenten wil ik eigenlijk ook maar het liefste alleen zijn, me myself and i.

Ik kan nog wel meer onderwerpen aan de orde brengen die met single zijn te maken hebben, bijvoorbeeld tijdbesteding, happy single uitspraak, verwachtingen, maar dan wordt het zo lang en zal ik wel een zwartgallige, zeurderige houding krijgen dus dat doen we maar niet.. wie weet ooit..

Kortom, mijn leven bestaat niet alleen uit al die hoogtepunten en leuke dingen die ik voor mezelf plan (waar ik echt wel van geniet hoor!)

De artikelen die je leest over singles in de kerk, singles en eenzaamheid, singles en…… (vul zelf maar in)  helaas zit er best wat waarheid in die artikelen, hoe leuk het leven van een single ook lijkt zit er ook een eenzame verdrietige kant aan.

 

4fb6bd2fcb167da61afdd86f4afe77b9

De Zangleiding

Vandaag voor het eerst de zangleiding mogen doen. Een mooie taak met weken van voorbereiding, maar wat ook best spannend was, zoals alle nieuwe dingen best spannend kunnen zijn.
De laatste week liep voor mij niet helemaal zo als ik gepland had, ik kreeg een ontstoken pees waar ik nogal last van had en me bedroeft maakte, onrust speelde in mijn hart tot vanmorgen.
Bij het opstaan luisterde ik nogmaals de nummers, pakte na een paar weken mijn dagboekje (Heer, ik luister. van Marie Chapian) erbij en daar sprak God tegen mij.
Ik wil dat je jezelf vandaag ziet als een muzikant, geboren om mijn hemelse muziek te laten klinken in een wereld moe van herrie en rumoer.
Ik heb je een prachtig lied gegeven, een lied voor jou alleen, om los te laten in de atmosfeer van mijn schepping zodat het weerklinkt tegen grillige gevormde bergtoppen en de zilveren wolken van de hemel.
Geen van mijn geschenken wordt gegeven zonder de steunende liefde van de hemel, bekrachtigend en bemoedigd aanwezig.
Een lied zonder liefde zul je nooit vinden in de hemelse catalogus van psalmen en gezangen. Geen enkele opname heeft ooit de hemelse winkelwagen bereikt zonder de toevoeging van mijn liefde.

Dus dat is de vraag die Ik je vandaag wil stellen:
als mijn persoonlijke, geliefde musicus, die deze luidruchtige wereld voorziet van muziek die alleen jij maken kunt, jij die precies doet waarvoor Ik je heb geschapen en precies bent wie Ik vanaf het begin wilde dat jij zou zijn…. ben je dankbaar dat je bent wie je bent
?

Na het lezen van deze tekst vanmorgen kreeg ik de bevestiging, de knipoog en de rust van God dat het goed was en zal zijn..
Ellen

Bloei

Je staat op het punt om tot bloei te komen, klaar om uit te gaan. 

Niet te vergelijken met iets dat je in het verleden hebt ervaren. 

Wijsheid en vreugde zullen uit je binnenste stromen als een bron die tot leven komt na een lange grijze winter. 

Je pad wordt verlicht, wees vol vertrouwen en dapper. 

Dit is nog maar het begin 

Pleegzorg

Een kindje wordt niet zomaar uit huis geplaatst, als het thuis niet meer gaat vragen ouder hulp of grijpt de kinderrechter in, dit kan in verschillende situaties voorkomen. Als er problemen met kinderen zijn in een gezin, wordt altijd eerst gekeken of deze thuis opgelost kunnen worden, als dat niet kan dan kan pleegzorg  keus zijn.

Soms zijn ouders en/of het kind gebaat bij een regelmatige ‘rustperiode’. Plaatsing in weekend en of vakantiepleeggezin biedt dan uitkomst.  Deze vorm van pleegzorg wordt ook ingezet voor kinderen uit kindertehuizen, zodat zij af en toe een normale gezinssituatie meemaken.

Ik heb gekozen om voor deze vorm van pleegzorg in de weekenden en vakantie. Waarbij er om de paar weken een weekend hetzelfde kindje bij me komt logeren. Hoevaak dit zal zijn hangt af van de hulpvraag.  Waarschijnlijk om de 2/3 weken een weekend.

Wanneer ik vertel dat ik ingeschreven sta als Pleegouder  en daar een traject voor heb gevolgd …  zie je mensen  kijken, waarom? 
“Jij met je drukke leven (wat ik overigens vind meevallen)  een kindje in huis met een rugzakje?” Maar ook veel mensen vinden  het knap.. 

 waarom eigenlijk,  waarom zou ik daar geen tijd voor vrij maken?

Om het verschil te maken?  Een kleine bijdrage kan leveren aan het leven van dit kindje? Omdat ik dit kan?  Ik kan liefde, aandacht, mijn tijd geven en ik kan rust bieden..  Omdat ik mezelf dit wel zie doen?

Een kindje heeft warmte, veiligheid en structuur nodig, iets wat ik kan bieden in de weekenden en vakanties.  

 Daarom ben ik pleegouder en wacht ik nu op een match…